{"id":656,"date":"2026-10-04T11:00:54","date_gmt":"2026-10-04T10:00:54","guid":{"rendered":"https:\/\/dagboekconducteur.nl\/?page_id=656"},"modified":"2026-10-04T11:00:54","modified_gmt":"2026-10-04T10:00:54","slug":"service","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/dagboekconducteur.nl\/?page_id=656","title":{"rendered":"Service"},"content":{"rendered":"\n

Service<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Oponthoud<\/strong>
Het is een woensdag in juli en ik ben onderweg met een Intercity van Zwolle naar Den Bosch. Met een collega ben ik de dubbeldekker aan het controleren en ik kom uit bij een keurige dame op de benedenverdieping. Ik heb al wat kaarten gecontroleerd en ik draai me om naar de vrouw. Ze kijkt me aan met een blik waarvan ik even niet weet hoe ik die in moet schatten. En dus vraag ik zo vriendelijk mogelijk om haar kaartje.
‘Die ben ik aan het zoeken,’ zegt ze.
‘Hoe moet het straks verder?’ vraagt ze.
Ze doelt erop dat onze trein in plaats van naar Vlissingen niet verder rijdt dan Den Bosch.
‘Waar wilt u naartoe?’
‘Etten-Leur.’
‘Dan komt het er waarschijnlijk op neer dat u gebruik kunt maken van de volgende Intercity,’ bereid ik haar vast voor, terwijl ik het voor de zekerheid nog even opzoek.
‘Wat is er aan de hand?’ vraagt ze vervolgens.
‘Er is een verstoring bij Rotterdam en\u2026’
‘Rotterdam?’ vraagt ze, wat natuurlijk helemaal niet op onze route ligt.
‘Ja, daar hebben we brand gehad.’
‘Aha.’
‘Daardoor moeten internationale treinen omrijden en moeten ze ruimte maken. Helaas valt onze trein daarvoor uit.’
Ik probeer het voorzichtig te brengen, want ik krijg nog steeds niet echt hoogte van de stemming van de vrouw.
Ze heeft me aangehoord en zegt vervolgens na een aantal seconden stil te zijn geweest:
‘Nou ja, met de volgende kom ik er ook.’
Die reactie valt me reuze mee.
‘Ik ben blij dat u er zo positief op reageert.’
‘Jullie doen ook gewoon je best.’
‘Meer kunnen we niet doen!’
De vrouw is een stuk opgewekter dan ik had verwacht, ze is alleen wat gematigd in haar reactie.
‘Het zal wel niet expres zijn,’ gaat ze verder.
‘Dat zou wat zijn, dat we kijken op de lijst wie er vandaag in de trein zit en dat we dan\u2026’
‘Wat veroorzaken,’ maakt ze mijn zin af met een klein glimlachje.
Er zit meer pit in deze dame dan gedacht.
‘Ik denk dat het allemaal wel goed komt,’ probeer ik af te ronden.
‘Oh, daar ben ik ook helemaal niet bang voor,’ krijg ik droogjes terug.
Dat halve uurtje extra, nee, dat zal haar probleem echt niet zijn!<\/p>\n\n\n\n

Een uur later ben ik op weg met een Sprinter van Den Bosch naar Dordrecht. Die staat van voor naar achter helemaal vol met mensen naar Tilburg en Breda. Ze gaan met mij mee omdat er nog steeds maar eens per uur een Intercity kan rijden, zodat internationale treinen over hetzelfde stuk spoor kunnen rijden. In Tilburg stapt er het een en ander uit, maar ook weer in. In Breda vindt er een enorme verschuiving plaats; er stappen heel veel mensen uit. Voor Breda zelf, maar ook om over te stappen op de Eurocity naar Antwerpen en Brussel. Dat levert ondanks mijn tweetalige omroep nog wat vragen op, maar men vindt zijn weg redelijk snel.<\/p>\n\n\n\n

Er komt een oproep binnen van V&S die aan mij gericht is; we zijn op een ander spoor binnengekomen dan gepland. Of ik nog even wil wachten op mensen die ze van dat andere perron naar mij toe sturen. Ik vraag om een omschrijving van de laatste persoon die ze sturen, die zal ik in de gaten houden. Intussen krijg ik nog wat vragen van mensen die naar hot en het willen. Zodra de vrouw die ik als laatste verwacht het perron op zie komen, kunnen we weg.<\/p>\n\n\n\n

Ik kies voor een serviceronde nu ik gewoon weer door de trein kan lopen; iedereen gedag zeggen, zichtbaar zijn en eventueel vragen beantwoorden. Die zijn er hier en daar. Een stel meiden die de weg semi-kwijt zijn en waarvan er een zeker wil weten of deze trein naar Dordrecht gaat. Ondanks haar vriendinnen die zich schamen voor die vraag, want “het staat toch op het scherm?” Die hadden het iets beter in de gaten.
‘Ik ben jouw emotional support animal<\/em>,’ zegt de ene vriendin lachend, tot groot vermaak van de rest. Dat komt wel goed met die meiden.
Hier en daar nog een vraag ter bevestiging of de mensen echt met mij mee moeten om naar Rotterdam te komen. Of ze echt met een bus moeten. Of ze daarvoor een ander kaartje moeten kopen. Nee, alles komt goed! Nog een keer omroepen, zodat iedereen dezelfde informatie krijgt. En in Dordrecht stroomt het laatste beetje aan reizigers de trein uit, op weg naar de bus om verder naar Rotterdam te komen.<\/p>\n\n\n\n

Wat \u00e9\u00e9n zo’n verstoring aan werk op kan leveren\u2026 Voor de reiziger is het niet leuk, maar voor mij zijn dat de momenten waarop ik net even wat meer kan betekenen dan alleen maar die kaartcontroleur die een kaartje komt controleren en dan weer verder gaat.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Stalker<\/strong>
Het is een bloedhete vrijdagavond en ik ben met een Intercity vertrokken vanuit Den Helder richting Utrecht. We rijden richting regen en onweer. Op het station van Den Helder Zuid moet ik een sleutelkastje op het perron bedienen om de overweg verderop te activeren. Daarna neem ik plaats op een klapstoeltje op het balkon, omdat ik dat op het volgende station, Anna Paulowna, nog een keer moet doen.<\/p>\n\n\n\n

Net na vertrek komt er een dame het balkon op.
‘Ja, u zocht ik,’ zegt ze een beetje gehaast. ‘Ik moet namelijk nog een kaartje kopen\u2026’
Ze gaat tegenover me zitten op een klapstoeltje.
‘Da’s niet helemaal goed,’ reageer ik, afwachtend op het verhaal dat komen gaat.
‘Nee, dat weet ik. Maar ik word gestalkt door een jongen en die kwam voorbij, dus ik ben eigenlijk ook zo de trein in gesprongen\u2026’
Vanaf dat punt vind ik het treinkaartje eigenlijk zo interessant niet meer. Ze is druk bezig op haar telefoon om dat kaartje te regelen. Intussen neem ik haar in me op; een knappe dame van tegen de veertig, die met licht trillende handen op haar telefoon bezig is. Daar is ze enorm op gefocust, dus het verhaal stokt even.<\/p>\n\n\n\n

Om vervolgens verder te gaan, waarbij ik wat meer de tijd neem om haar verhaal aan te horen en wat vragen te stellen.
‘Ja, die jongen denkt dus dat we al anderhalf jaar wat met elkaar hebben. En in zijn hoofd is het waarschijnlijk de waarheid, dat maakt hem eng.’
‘En daar zit je al 2 jaar in?’
‘Ja, en de politie gaat nu eindelijk wat doen. Hij stalkt me, ik kom hem overal tegen, nu dus ook weer. Gelukkig was ik met een vriendin, maar eigenlijk dacht ik vooraf: hoe groot is de kans? Maar dan komt hij toch weer voorbij, even laten zien dat hij er is.’
‘En houd je het ook bij? Datum, tijd en plaats?’
‘Ja, nu wel. Ze kunnen er niet veel mee\u2026’
‘Maar het helpt uiteindelijk wel zodra ze er wat mee gaan doen. Wel fijn dat ze dat nu gaan doen.’
‘Hij heeft me al eens voor een auto geduwd, was ik helemaal blauw.’
Ze laat haar intussen aangekochte kaartje op haar telefoon zien.
‘Die is helemaal goed,’ zeg ik, nadat ik die gescand heb.
‘Ik heb ook al honderden briefjes van hem. Overal kom ik weer wat tegen. En hij is ervan overtuigd dat het echt is, want ik heb zelfs een briefje waarin hij heeft geschreven dat hij \u201conze relatie\u201d op deze manier na anderhalf jaar niet leuk meer vindt,’ verzucht ze. ‘Hij is bekend bij de politie, als psychotisch. Maar ja, het staat niet op iemands voorhoofd geschreven, he\u2026’ zegt ze erachteraan.<\/p>\n\n\n\n

Dan zijn we ook al snel in Anna Paulowna.
‘Maar daar ben je mooi klaar mee,’ reageer ik zodra ze de afgelopen twee jaar een beetje heeft samengevat. Ze trilt al iets minder, ik merk dat het praatje al voor wat afleiding heeft gezorgd.
‘Laat je kop niet gek maken,’ geef ik haar mee, want meer kan ik eigenlijk niet doen dan naar haar verhaal luisteren.
‘Nee, dat laat ik ook niet gebeuren. Fijne avond!’
En zo snel als dat ze met haar verhaal binnenkwam, stapt ze ook weer met haar verhaal uit. Dat er maar snel een einde aan dat verhaal mag komen.<\/p>\n\n\n\n

Liefde<\/strong>
Het is woensdagavond en ik ben net met de laatste Sprinter van de dag uit Utrecht aangekomen in Zwolle. Ik loop door de tunnel om richting mijn auto te lopen en naar huis te rijden. Naast me loopt de machinist met wie ik binnen ben gekomen. Halverwege de tunnel spreekt een man me ietwat timide aan in het Engels.
‘Mag ik een vraag stellen?’
‘Zeker.’
Hij opent inmiddels op zijn telefoon de app van NS International.
‘Mijn internationale trein had vertraging, dus nu heb ik mijn trein gemist. Maar mag ik met dit kaartje de volgende trein nemen?’
Hij laat me een treinreis vanuit Duitsland naar Leeuwarden zien. De ICE had onderweg 48 minuten vertraging. En de laatste trein naar Leeuwarden is inmiddels een uur geleden vertrokken.
‘Eh ja, maar de volgende trein gaat wel pas om 6 uur.’
Dat duurt nog ruim 5 uur.
‘Dat moet maar\u2026’ hoor ik hem wat verslagen zeggen.<\/p>\n\n\n\n

Maar daar laat ik het natuurlijk niet bij zitten. Voorheen moesten we dan met de medewerkerscentrale bellen om iets te regelen, waarbij je de pech kon hebben bij een grote verstoring achteraan in de rij te staan en het heel lang kon duren voordat je geholpen werd. Tegenwoordig gaat het via onze medewerkersapp, waarin ik al snel de juiste functie heb gevonden. Het is voor mij de eerste keer dat ik de vrij nieuwe functie gebruik, dus ik lees alles even stap voor stap door, vul wat vereiste gegevens in, waarna ik hem een QR-code laat scannen.
Ik heb hem tot dat moment nog niet verteld hoe het verder zal gaan, zodat ik zeker ben dat het klopt wat ik hem vertel. Hij volgt gedwee mijn instructies om wat zaken in te vullen op zijn eigen telefoon.
‘En nu is dit de keuze die je kunt maken; je kunt jezelf op laten halen, maar ik neem niet aan dat iemand dat gaat doen.’
‘Eh, nee\u2026’
‘En dus gaan we voor deze optie; we gaan een taxi voor je boeken. Met de gegevens die je net hebt ingevuld kunnen ze je zo meteen bereiken. De centrale gaat nu een taxi voor je zoeken om je naar Leeuwarden te brengen op onze kosten.’
Het kwartje valt bij de man.
‘Really?’
Met tranen in zijn ogen roept hij ineens blij:
‘I love you, man! Ik moet morgenochtend weer werken\u2026’
‘En vroeg ook nog zeker\u2026’
‘Ja. I really love you!’
Wat hij kracht bij zet door me ietwat onverwacht een nogal stevige knuffel te geven. Ik laat hem zijn gang maar gaan, hij meent het allemaal oprecht.
Ik verwijs hem naar de taxistandplaats, waar een taxi hem op zal komen halen voor het laatste deel van zijn reis. Hij bedankt me nogmaals en wandelt dan weg richting de taxistandplaats.<\/p>\n\n\n\n

Intussen komen er een bevriende machiniste en conductrice lachend op ons afgelopen. Ze hebben het geheel vanaf een afstandje meegekregen en gaan dat natuurlijk volledig uitmelken. De een heeft met haar handen al een hartje gevormd.
‘Die krijg ik nou nooit,’ zegt de machiniste uitdagend.
‘Ben je nou jaloers? Wil je er ook een?’ vraag ik haar.
‘Ja, best wel.’
Waarna ook zij lachend een knuffel krijgt.<\/p>\n\n\n\n

Het is midden in de nacht en in Zwolle hangt er dan alleen maar liefde in de lucht. Vandaag wel.<\/p>\n\n\n\n

Conducteur Mike<\/strong>
Er staan nog veel meer verhalen in het boek dat je<\/em> hier<\/strong><\/a> kunt bestellen<\/em>!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Service OponthoudHet is een woensdag in juli en ik ben onderweg met een Intercity van Zwolle naar Den Bosch. Met een collega ben ik de dubbeldekker aan het controleren en ik kom uit bij een keurige dame op de benedenverdieping. Ik heb al wat kaarten gecontroleerd en ik draai me om naar de vrouw. Ze […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":138,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-656","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/dagboekconducteur.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/656","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/dagboekconducteur.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/dagboekconducteur.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/dagboekconducteur.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/dagboekconducteur.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=656"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/dagboekconducteur.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/656\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":662,"href":"https:\/\/dagboekconducteur.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/656\/revisions\/662"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/dagboekconducteur.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/138"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/dagboekconducteur.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=656"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}