Het is woensdagavond in de voorjaarsvakantie en ik ben onderweg met een Intercity tussen Zwolle en Amersfoort. Ondanks dat er wel het nodige aan reizigers in de trein zit, is het betrekkelijk rustig.<\/p>\n\n\n\n
Ik kom op een balkon, waar een man van rond mijn eigen leeftijd zit. Ik vraag hem om zijn kaartje. Vijf minuten later ben ik bij hem terug. Maar het opgewekte is weer ver te zoeken; hij laat het scherm zien dat nog steeds hetzelfde probleem vertoont; Hij doet niks. Ik loop verder en vervolg mijn controleronde. Het begin van zijn reis loopt niet soepel, maar dat komt vast onderweg wel goed.<\/p>\n\n\n\n Rijbewijs<\/strong> Maar hij scrolt steeds verder en verder de geschiedenis in, dus ik vraag hem op een gegeven moment waar hij nu eigenlijk naar op zoek is. Kaartje<\/strong> Toeristen<\/strong> Iets verderop komen we samen bij acht Duitse meisjes. Die beginnen wat zenuwachtig op hun telefoon te zoeken. Een van de meisjes begint in het welbekende Engels met flink Duits accent haperend te vertellen, wat ik meteen afkap. Tonen AppelHet is woensdagavond in de voorjaarsvakantie en ik ben onderweg met een Intercity tussen Zwolle en Amersfoort. Ondanks dat er wel het nodige aan reizigers in de trein zit, is het betrekkelijk rustig. Ik kom op een balkon, waar een man van rond mijn eigen leeftijd zit. Ik vraag hem om zijn kaartje.‘Ja, ik […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":138,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-626","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/dagboekconducteur.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/626","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/dagboekconducteur.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/dagboekconducteur.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/dagboekconducteur.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/dagboekconducteur.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=626"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/dagboekconducteur.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/626\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":629,"href":"https:\/\/dagboekconducteur.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/626\/revisions\/629"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/dagboekconducteur.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/138"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/dagboekconducteur.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=626"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
‘Ja, ik heb een probleem,’ begint hij. Hij laat het scherm van zijn telefoon zien.
‘Hoort u dat?’ vraagt hij erbij.
Ik hoor de telefoon hardop uitspreken wat er op het scherm staat met blikkerige stem:
‘Twintig uur eenenveertig, scherm vergrendeld.’
‘Ik heb alles op mijn telefoon, maar ik kan er niet bij.’
‘Twintig uur eenenveertig,’ herhaalt de telefoon, terwijl de man op het scherm tikt.
Ik krijg de telefoon in mijn handen gedrukt en hij vraagt heel vriendelijk:
‘Kunt u helpen?’
Na een paar keer zinloos te hebben geswipet op het scherm, krijg ik het scherm dat vraagt om zijn pincode te zien.
‘Oh, kijk, vooruitgang,’ zeg ik optimistisch, terwijl ik zijn telefoon teruggeef, zodat hij zijn pincode in kan tikken.
Maar dat haalt weinig uit, want de cijfers intikken helpt niet.
‘E\u00e9n,’ meldt de telefoon. ‘Negen WXYZ, acht TUV, vier GHI.’
Maar de code wordt daarmee niet ingetikt. Opnieuw.
‘E\u00e9n, negen WXYZ, acht TUV, vier GHI.’
Niks. Dan mij nog eens laten proberen met wat langer indrukken.
‘E\u00e9n, negen WXYZ, acht TUV, vier GHI.’
Nog steeds niks. Dan op mijn eigen telefoon maar zoeken naar een oplossing op internet.
‘Heeft u een iPhone?’ vraagt de man bij wie de zenuwen op zijn gezicht af te lezen zijn.
Maar die heb ik niet.
Keertje opnieuw opstarten; volume omhoog, volume omlaag, rechter zijtoets ingedrukt houden. Aldus het internet. Waarna inderdaad de telefoon uitgaat. Wel net nadat ik die vervelende stem heb uitgezet die alles op het scherm dat wordt aangeraakt opnoemt.
‘Hoe doet u dat?’ vraagt hij opgewekt.
‘Start jij dat ding opnieuw op, ga ik vast verder en dan kom ik zo terug, ok\u00e9?’
Hij gaat lachend akkoord.<\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/dagboekconducteur.nl\/wp-content\/uploads\/2026\/09\/Tonen-1024x377.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n
Nog maar eens op internet kijken dan. Maar alles wat daar staat, heeft een computer nodig. En anders: “Ga naar de Apple Store.”
‘Waar ga je eigenlijk heen?’ vraag ik hem zodra ik in de gaten krijg dat ik dit hier niet op ga kunnen lossen.
‘Het vliegveld. Ik ga vliegen en al mijn tickets staan erop.’ Hij wijst naar de koffer die ook op het balkon staat, inclusief “ergonomisch” nekkussen.
‘Waar vlieg je heen?’
‘Saudi-Arabi\u00eb.’
‘Als je op Schiphol bent zou ik naar de balie\u2026’
‘Nee, ik ga van Belgi\u00eb,’ onderbreekt hij me.
‘Ha, van Zaventem. Met Saudi-Arabian?’
‘Ja.’
‘Naar Riyadh?’
‘Nee, Djedda.’
‘Nou ja, je hebt je paspoort bij je, je hebt een ticket bij ze gekocht, dus de luchtvaartmaatschappij gaat je wel je ticket kunnen overhandigen. Dat komt wel goed. En dat treinkaartje ook wel. Ik geloof het wel, maar loop straks voor vertrek even naar de conducteur van de trein naar Belgi\u00eb. Vertel het hem even, laat je telefoon zien. En als de collega je een boete schrijft, dan kun je achteraf contact opnemen met de klantenservice. Je kunt laten zien dat je een treinkaartje had, dus dan hoef je niks te betalen, dat komt ook wel goed,’ druk ik hem op het hart.
Ik zie de stress uit zijn gezicht wegglijden.
‘Ja, dankuwel, heel aardig,’ zegt hij met een glimlach.
‘Ik heb ook wel eens gehad dat mijn telefoon bevroor, dan zit ik ook in zak en as. Dus ik snap het wel, hoor. Maar zowel je treinkaartje als je vliegticket komen wel goed. Je moet alleen in Djedda even naar de Apple Store. Die hebben ze daar vast wel, toch?’
‘Ja.’
‘Je hebt alleen nu niks aan je telefoon\u2026’
Hij laat het scherm nog eens zien, waarop staat: “Telefoon vergrendeld, wacht vijf minuten.”
‘Ga lekker zitten, laat die telefoon even een uurtje met rust, laat die spanning even wegglijden, je kunt er nu toch niks mee. Misschien werkt het dan straks ineens weer allemaal normaal.’
‘Ja, dankuwel,’ zegt hij terwijl hij weer gaat zitten.<\/p>\n\n\n\n
Het is zaterdagavond laat en ik ben net met een Intercity vanuit Den Bosch vertrokken richting Zwolle. Mijn collega controleert boven, ik sta beneden bij een knul die duidelijk al wat drank achter de kiezen heeft. Zodra ik hem om zijn kaartje vraag, begint hij snel in de galerij op zijn telefoon te scrollen. Geen idee wat hij daarvandaan denkt te gaan toveren, dus ik wacht rustig af.<\/p>\n\n\n\n
‘Ja, mijn\u2026 hoe noem je dat?’
‘Geen idee, daarom vraag ik ernaar.’
‘Ja, je hebt nodig\u2026 eh\u2026 hoe heet dat nou?’
En ondertussen scrolt hij verder op zijn telefoon. Is hij nou tijd aan het rekken? Of snapt hij zelf ook niet helemaal wat hij aan het doen is?
‘Hoe heet dat ding?’ vraagt hij zichzelf hardop af.
‘Heb je ingecheckt?’
‘Ja, met mijn bankpas.’
‘Dan moet je me je bankpas laten zien.’
Dat is ook het moment dat hij gevonden heeft in zijn galerij wat hij me wil laten zien; een foto van zijn rijbewijs.
‘Die moet ik toch laten zien?’ vraagt hij er waarheidsgetrouw bij.
‘Nee man, gewoon je bankpas.’
Die hij vervolgens tevoorschijn tovert met slechts twee keer drukken op de knop aan de zijkant van de telefoon. Heb ik daar nou de hele tijd op staan wachten?
‘Maar dan heb je die toch ook nodig?’ vraagt hij terwijl de bankpas verdwijnt van zijn scherm nadat ik die gescand heb en de foto van zijn rijbewijs weer verschijnt.
‘Hoe kom je daar nou weer bij?’
‘Ik dacht dat die gekoppeld waren?’
Ja hoor, welterusten. Waar dat die kortsluiting in zijn hoofd vandaan komt? Ik wens hem maar een fijne avond toe, waarna ik lachend eindelijk weer verder kan\u2026<\/p>\n\n\n\n
Het is dinsdagavond laat en ik ben met een Intercity vertrokken vanuit Den Haag richting Zwolle. Het is erg rustig. De reizigers zijn goed geluimd en ik maak mijn controlerondje. Ik kom bij een stelletje.
‘Goedenavond, ik kom even kijken naar de kaartjes,’ kondig ik mezelf aan bij de mensen in de coup\u00e9.
‘Rens, wil jij mijn kaartje even pakken?’ hoor ik het meisje zeggen, terwijl ze een broodje d\u00f6ner aan het eten is.
‘Eh nee, ik moet mijn eigen kaartje pakken,’ zegt hij.
‘Oh kut,’ zegt zij daarop, haar ene hand duidelijk vrij vet van het broodje.
‘Nee, ik vroeg om een kaartje,’ reageer ik snel. ‘Voordat we hier hele andere dingen gaan doen\u2026’
‘Ik ga stuk,’ zegt het meisje lachend, terwijl ze aan het zoeken slaat.
Ze vindt haar kaart niet in haar tasje. Niet in haar portemonnee, niet in haar jaszak.
‘Oh wacht, die zit gewoon hier,’ zegt ze, haar telefoon tevoorschijn halend, waar haar chipkaart in het hoesje zit.
‘Dat weet je toch? Altijd daar waar je het laatst zoekt.’
‘Ja, dat is ook wel zo.’
Ik wens ze een fijne avond en haar smakelijk eten.
Ik ben toch blij dat ik haar kaartje gewoon kreeg. Sommige mensen hebben nu eenmaal niet in de gaten wat ze nu eigenlijk allemaal zeggen\u2026<\/p>\n\n\n\n
Het is zaterdagavond in juni en met een collega ben ik onderweg met een Intercity tussen Amsterdam Sloterdijk en Hoorn. Ik kom op een benedenverdieping van de DDZ waarmee we onderweg zijn bij twee jongens. Ze kijken me wat afwachtend aan.
‘What do you need from us?’ vraagt de ene na een paar seconden.
‘Your tickets,’ antwoord ik, aftastend wat dit voor situatie is.
‘We don’t have tickets to be fair,’ zegt dezelfde knul.
‘Why?’
Hij trekt een pashouder tevoorschijn uit zijn jas.
‘We have this\u2026’
Waarna de ander me een anonieme chipkaart overhandigt. Netjes ingecheckt op Amsterdam Centraal. Ik neem de andere aan, zelfde verhaal.
‘These are perfect,’ zeg ik terwijl ik ze weer teruggeef.
‘Sorry for the confusion,’ zegt de eerste knul wat schamper.
Lachend loop ik weer weg terwijl ik ze een fijne avond wens.<\/p>\n\n\n\n
‘Darf auch auf Deutsch sein<\/em>,’ reageer ik.
Meteen opluchting bij de meiden. Ze hebben namelijk ingecheckt met hun bankpassen en hebben geen idee hoe dat nu gaat.
‘Net als bij de poortjes moet je je bankpas gebruiken,’ geef ik aan.
Waarop het meisje dat in het Engels begon haar telefoon weglegt en in haar broekzak begint te zoeken.
‘Heb je met je handy<\/em> ingecheckt?’
‘Ja?’
‘Dan moet je de pas op je telefoon laten zien.’
‘Zweimal dr\u00fccken<\/em>?’
Prima ingecheckt in Amsterdam.
Het meisje naast haar heeft haar bankpas in haar hand, maar is wat terughoudend met afgeven.
‘Ik neem ‘m niet mee, hoor\u2026’ lach ik.
Waardoor de meiden om haar heen beginnen te lachen en ze alsnog haar ingecheckte bankpas afgeeft.
Achter mij is mijn collega bezig de andere meiden te controleren, die ook alles voor elkaar hebben.
Zo stil als het was toen we aan kwamen lopen, zo vrolijk zijn de meiden wanneer we weglopen.
‘Wirklich<\/em> cool!’ hoor ik een van de meiden zeggen.
Reizen, altijd een beetje avontuur.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"