Uitdaging

Verslaafd
Het is donderdagavond en ik heb een reservedienst. Op een bepaald moment word ik door de Bijsturing gebeld:
‘Ik heb een vraag in het nu-moment,’ hoor ik. Dat betekent dat er haast bij is.
‘Vertel.’
‘Er is een collega die nu direct uit dienst gaat, of jij over vijf minuten de Intercity naar Schiphol wilt rijden.’
Dat is even omschakelen.
‘Ja, zet er maar in.’
Snel nog naar het toilet, mijn spullen bij elkaar pakken en naar de trein. Onderweg naar het juiste perron stel ik mijn portofoon in. Die staat nog maar net op het juiste kanaal, wanneer ik word opgeroepen door de collega’s van V&S.
‘Wat is uw locatie?’
‘Spoor 1, ik ben net gebeld dat ik die trein moet rijden. Ik ben onderweg.’
‘Mooi, we hebben iets voor de overdracht.’

Even later sta ik op het perron. Ik zie de collega’s van V&S met twee politieagenten rond een behoorlijk beweeglijk meisje staan.
Een van de collega’s van V&S komt op me af.
‘We hebben hier een meisje dat aan de GHB is en nu moet ze naar Lelystad, waar haar vader haar op komt halen,’ krijg ik te horen. ‘Maar je moet haar wel in de gaten houden.’
Een van de agenten komt erbij staan en geeft me een klein beetje achtergrondinformatie. Het totaalplaatje maakt dat ik zeg dat ze haar maar in de trein moeten zetten.
‘We zetten haar wel in de eerste klas, maar er zit in de andere coupé ernaast wel iemand,’ zegt de collega van V&S.
‘Dat regel ik wel, regelen jullie haar maar.’

En dus stap ik de trein in. Ik loop op de man af die in een van de twee stiltecoupés zit.
‘Er komt hiernaast zo meteen iemand zitten die GHB heeft gebruikt…’ bereid ik hem zachtjes voor.
Dat is al genoeg om hem met grote ogen op te laten staan.
‘Nee, dan ga ik wel,’ hoor ik hem haastig zeggen. ‘Is er nog meer eerste klas?’
Waarna ik hem verwijs naar de overige rode stoelen. In de tussentijd komen V&S, de agenten en het meisje over het perron aangelopen. Ik open voor haar de schuifdeur naar de eerste klas, waar ze met de nodige moeite doorheen naar binnen loopt.
Zodra ze zit, of iets dat daarop lijkt, neem ik afscheid van de collega’s en de agenten, laat ik de trein vertrekken en kunnen we weg.

Ik breng eerst mijn spullen naar de onbediende cabine en roep om voor de reizigers waar we naartoe gaan. Dat doe ik liever voor vertrek, maar nood breekt wet. En dan loop ik terug naar de eerste klas. Het meisje zit inmiddels op de grond. Omdat me gevraagd is een oogje in het zeil te houden, vraag ik voor de zekerheid of ze oké is.
Ze kan niet stilzitten, is constant in beweging, haar handen staan in een vreemde, verkrampte houding en het duurt ook even voordat ik antwoord krijg ik op mijn vraag.
‘Ik weet dat er niks aan de hand is,’ krijg ik uiteindelijk te horen, terwijl ze met haar voeten tegen de stoel voor zich trapt, haar armen in alle richtingen bewegen en haar hoofd alle kanten opgaat.
Het is sneu, maar ik vind het apart om te zien dat haar hele lijf heel erg beweeglijk is, maar ze eigenlijk best wel helder antwoord geeft. Het duurt alleen even voor ze haar woorden op een rijtje heeft.

We maken een praatje, terwijl ze onophoudelijk blijft bewegen. Ze geeft aan dat ze wat water wil drinken van de fles die ze in haar handen heeft, maar die ze niet open krijgt. Dus bied ik aan die voor haar te openen, waarna ze ervan kan drinken. Ze vertelt vrij openlijk dat ze al jaren verslaafd is aan GHB, dat het momenteel even niet goed gaat. Dat ze aan het detoxen is met andere pillen. Als ik haar vraag of ze die niet bij zich heeft, blijken het na enig doorvragen helemaal geen medicijnen te zijn. Het zijn gewoon andere drugs…

Ik vraag haar wat haar plan voor vanavond is.
‘Ik kan nu niet goed denken…’ zegt ze op een gegeven moment, ‘maar ik ga er een maken.’
Ze pakt haar telefoon en begint te tikken, iets wat veel concentratie kost.
‘Ik voel me alleen heel erg bekeken…’ zegt ze op een bepaald moment.
‘Oh, dan ga ik even hierachter zitten, kom ik zo bij je terug.’
‘Het is niet persoonlijk, hoor…’
En dat geloof ik ook wel. Ik geef haar even de ruimte. Figuurlijk, maar ook letterlijk. En die neemt ze, want ze sjouwt het hele hokje door met haar bewegingen, terwijl ik doe alsof ik de andere kant op kijk en van niks weet.

Zodra we Lelystad naderen, loop ik terug. Aangezien ze de tijd nodig heeft om uit te stappen, help ik haar vast haar tas dicht te doen en begeleid ik haar naar de deur.
Op het perron zie ik echter geen vader, zoals die was toegezegd door de politieagenten in Zwolle. Maar het meisje loopt wel in de richting van een knul van rond haar eigen leeftijd. En de knul reageert op haar. Aangezien hij hier niet toevallig op het perron lijkt te staan, wandel ik op hem af. Ik begrijp dat de vader er niet kan zijn, dat die zijn telefoon vergeten is en dat de knul het meisje mee zal nemen. Maar aangezien ik de situatie maar moeilijk in kan schatten, en ik het meisje ook niet zomaar achter wil laten, neem ik de knul even apart. Ik vraag hem of ik er goed aan doe haar in zijn handen achter te laten. Hij verzekert me dat en geeft me een hand. Vervolgens loop ik naar het meisje dat inmiddels op een bankje is gaan hangen en nog steeds niet stil kan zitten. Ik vraag haar hetzelfde.
‘Ja, het is mijn broer,’ krijg ik terug.
Dan zit mijn taak er hier ook wel op. Ik laat het tweetal naar de lift lopen, zelf keer ik terug naar mijn trein. We zijn ondertussen vijf minuten te laat, maar ik kan het meisje ook niet hulpeloos op het perron achterlaten.

Na vertrek uit Lelystad bel ik met de meldkamer om terugkoppeling te geven. Ik benoem ook dat ik met zowel hem als haar heb staan praten, dat ze op de camerabeelden direct kunnen zien om wie het gaat. De centraliste, een oud-collega van mijn eigen standplaats, koppelt terug dat ze de rest oppakt. De beelden zullen worden nagekeken, terugkoppeling zal aan de politie gegeven worden.
‘Uiteindelijk zijn we gewoon een vervoerbedrijf, he,’ zegt ze wanneer ik aangeef niet helemaal te weten wat ik er nu precies mee moet. En daar heeft ze gelijk in. Ik heb mijn ding gedaan. Hopen dat dat detoxen zijn uitwerking zal hebben. Maar of dat andere drugs daar nou de juiste oplossing voor zijn…?

Challenge
Het is een rustige donderdagmiddag en ik ben met een Sprinter onderweg tussen Zwolle en Leeuwarden. Met een collega die naar huis gaat heb ik de trein gecontroleerd en alles verloopt soepel. Zodra we in Steenwijk aankomen, zie ik twee jongens met elk een geel tasje van een supermarkt de trein uitrennen over het perron.
‘Paniek?’ vraagt de collega die het ook ziet gebeuren.
‘Geen idee.’
En vervolgens rennen ze naar de dichtstbijzijnde deur en stappen ze in.
Vijf minuten later speelt zich in Wolvega hetzelfde tafereel af. Ik heb een vermoeden van wat er gebeurt, maar ga het ze toch eens vragen nadat ik afscheid heb genomen van de collega die naar huis gaat.

Ik wandel de trein door en tref ze helemaal voorin in een vierzitter in de tweede klas. Ik ga naast een van de jongens zitten terwijl ze volop bezig zijn met hun telefoon.
‘Je snapt dat ik daar vragen over ga stellen, toch?’ begin ik. ‘Wat zijn jullie aan het doen?’ vraag ik lachend.
Kennelijk komt dat anders over dan ik bedoel, want ik zie twee vragende gezichten.
‘Niks aan de hand, gewoon interesse,’ verduidelijk ik.
‘Oh,’ zegt de ene, ‘ik dacht al: wat doe ik? We hebben een challenge verloren. En nu moeten we alle gemeentes af,’ is de uitleg die ik te horen krijg.
‘Wat was die challenge dan?’
‘Oh ja, nou, dan hebben we wat gedronken en dan verliezen we een weddenschap. Gisteren kregen we te horen dat dit onze straf was, dus nu gaan we alle stations af, maken we een foto als bewijs en dan gaan we weer door.’
Hij laat me foto’s zien die ze hebben gemaakt in Beilen, Meppel, Steenwijk en net in Wolvega.
‘Ik dacht al zoiets. En nu gaan jullie deze lijn af?’
‘Ja, en dan vanaf Leeuwarden gaan we weer naar Groningen, daar zijn we begonnen. Zo zien we nog eens wat plekken.’
‘Nou ja, alleen de stations…’ werpt de ander tegen.
‘Ach, kijk je onderweg lekker naar buiten. Succes dan maar!’
En zo komen we aan in Heerenveen, waar ze naar het stationsnaambordje rennen om de volgende foto te maken.
Lijkt me een heel prima ‘straf’.

Groot
Het is een ontzettend warme woensdagavond wanneer ik met een Intercity onderweg ben tussen Leeuwarden en Zwolle. Het gaat richting de zomervakantie en dat is te merken aan de bezetting van de meeste treinen; het is rustiger. Het warme weer zal daar ongetwijfeld een bijdrage aan hebben geleverd.

Ik ben aan het controleren en kom bij een meisje terecht dat wat papieren openvouwt.
‘Ja, ik ben mijn identiteitskaart kwijt, dus ik heb er een foto van.’
Ik zie dat ze mij 2 A4’tjes overhandigt met op elk een foto. Een van de voorkant van haar identiteitskaart en een van de achterkant van diezelfde identiteitskaart. En megagroot afgedrukt.
Dat ze mij die prints geeft, leidt in dat ze geen kaartje heeft en dus een uitstel van betaling van me wil hebben.
‘Waar wil je naartoe?’ vraag ik.
‘Arnhem.’
‘Dan ga ik een kaartje voor je maken naar Arnhem.’

We hebben tegenwoordig apparatuur waarmee we identiteitsbewijzen kunnen scannen. Een optische scan en een scan van de chip in het identiteitsbewijs. Ik leg de prints op de stoel naast haar en probeer daar, tegen beter weten in, een optische scan van te maken. Maar dat pakt de camera helaas niet. Ik schiet in de lach om de lachwekkende situatie; ik sta hier met gigantisch groot uitgeprinte foto’s te stuntelen. En dus moet ik de gegevens handmatig invoeren.
‘Ik ken wel van die video’s van vriendengroepen die op reis gaan en dat er dan één de lul is en een gigantisch grote instapkaart krijgt op het vliegveld, maar dit is weer nieuw voor mij.’
Het meisje ziet er zelf de humor ook wel van in.
‘Tsja, ik moet een identiteitsbewijs bij me hebben. Het is misschien wat groot, maar het zal wel niet kleiner hebben gekund,’ zegt ze droogjes.
Twee jongens verderop in de coupé zien me lachen terwijl ik haar gegevens invoer en beginnen mee te lachen.

Nadat ik het meisje haar uitstel heb gegeven en ook de enorme prints kan ik weer verder. Lachend, dat zeker.

Conducteur Mike
Er staan nog veel meer verhalen in het boek dat je hier kunt bestellen!
Of lees de andere columns hier.